บทที่ ๓๑ ความทุกข์ เปรียบเหมือนก้อนหินขรุขระ

บทที่ ๓๑

บทที่ ๓๑

ความทุกข์ เปรียบเหมือนก้อนหินขรุขระที่คุณนำมากำเอาไว้ในมือ เมื่อกำเอาไว้นานๆ ก็จะรู้สึกได้ว่า มันหนักขึ้นทุกขณะ และ หากจดจ่อมากไป คุณยังเพิ่มแรงบีบเข้าไปด้วย ยิ่งบีบแรงๆ ก็ยิ่ง รู้สึกเจ็บ

สู้ขว้างทิ้งออกไปไม่ดีกว่าหรือ

เมื่อปล่อยวาง ความทุกข์ก็จางจากไป ทำให้พอจะมีเนื้อที่ว่างเกิดขึ้นภายในใจของคุณ เพื่อความสุขจะได้เข้ามาแทนที่ ปล่อย ใจให้ว่าง เพื่อรอรับการกลับมาของความสุขไม่ดีกว่าหรือ อย่าเสียเวลาเก็บความทุกข์เอาไว้ในใจนานๆ เพราะชีวิตของเรานั้นช่างสั้น เหลือเกิน

“บางอย่าง แค่คิด ก็มีความสุข บางอย่าง คิดแล้วสนุก ก็คิดกันไป บางอย่าง คิดแล้วทุกข์ จะคิดทำไม ทุกอย่าง ไม่ได้ขึ้นกับใคร อยู่ที่ใจของเรา…คิดไปเอง”

หากคุณยังมองไม่เห็นภาพ ขอแนะนำให้ลองไปหาเพลง “ก้อนหินก้อนนั้น” มาฟัง โดยเลือกฟังเพลงต้นฉบับซึ่งขับร้องโดย คุณ “โรส ศิรินทิพย์ หาญประดิษฐ์” ที่มีคุณ “นิติพงษ์ ห่อนาค เป็นผู้แต่งเนื้อร้อง และมีคุณ วีรภัทร์ อึ้งอัมพร” เป็นผู้ให้ทำนอง

“เคยมีใครสักคน ได้บอกฉันมา ว่าเวลาใครมาทำกับเรา ให้เจ็บช้ำใจ ลองไปเก็บ ก้อนหินขึ้นมาสักอัน ถือมันอยู่อย่างนั้น และบีบมันไว้ บีบให้แรงจนสุดแรง ให้มือทั้งมือ มันเริ่มสั่น ใครคนนั้นยิ้มให้ฉัน ถามว่าเจ็บมือใช่ไหม

ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ได้เท่ากับเธอทําตัวของเธอเอง ให้เธอคิดเอาเองว่าชีวิตของเธอ เป็นของใคร ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ถ้าเธอไม่รับมันมาใส่ใจ ถูกเขาทําร้าย เพราะใจเธอแบกรับมันเอง

ใครมาทำกับเธอ ให้เจ็บหัวใจ ก็แค่ให้ ก้อนหิน ก้อนนั้น ให้เธอรับมา เพียงเธอจับมันโยน ให้ไกลสายตา หรือเธอปรารถนา จะเก็บมันไว้ หากยิงยอม ยิ่งแบกไป หัวใจของเธอก็ต้องสั้น หากยังทําตัวแบบนั้น ถามว่าปวดใจใช่ไหม”

ความสุขจากการปล่อยวางนี้ เปรียบได้กับร่างกายของเราที่ ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บมาเบียดเบียน จึงเป็นภาวะที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขสมบูรณ์อยู่ในตัว

สิ่งทั้งหลายมีความเปลี่ยนแปลงไม่คงที่ตายตัว เป็นเรื่อง ธรรมดา ร่างกายของเราเมื่อจุติขึ้นมา ก็ย่อมต้องเผชิญกับโรคภัยไข้ เจ็บ สังขารมีอันร่วงโรยไปตามวัย และสุดท้ายก็มีอันต้องดับไป

ในเมื่อมีความมืดก็ย่อมมีความสว่าง มีสุข ก็ย่อมมีทุกข์ หมุนเวียนกันไป ตามภาวะจิตใจของแต่ละคนในขณะนั้น

ทุกสิ่งทุกอย่างไม่มีความหมายแห่งความเป็นตัวเป็นตน ไม่มีลักษณะอันใดที่จะทำให้เรายึดถือได้ว่า มันเป็นตัวเรา ของเรา

“สิ่งทั้งหลายทั้งปวง ไม่เที่ยง

เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป

เกิด แก่ เจ็บ ตาย

สิ่งทั้งหลายไม่ใช่ของเรา ไม่ควรยึดติดให้เป็นทุกข์”

ขอเพียงคุณตระหนักว่า “สิ่งปรุงแต่งทั้งปวงไม่เที่ยง สิ่งปรุง แต่งทั้งปวงเป็นทุกข์ สิ่งทั้งปวงไม่ใช่ตัวตน” แล้วคุณจะรู้สึกได้ถึง ความหมายของการ “ปล่อยวาง”

“There was someone who told me that when someone came to hurt us, try to collect a stone. Hold it like that and squeeze it, squeezing it to the extreme. Let the whole hand start to shake, that person smiles at me Asked if the hand hurt, right?

Nothing to hurt you Can be equal to you doing yourself Let her think of her life as a person. Nothing will hurt her. If you don’t accept it Was wronged by him Because her heart carried it herself

Who came to do with her to hurt the heart, just let the stone let her pick it up. You just catch it, throw it to the eye, or she wishes to keep it. If still doing that Ask if heartache, right? “

Happiness from this release Comparable to our bodies at Free from disease Therefore is a condition that is full of happiness in itself

All things are unstable, fixed Would inevitably have to suffer from sickness And finally there must be extinguished

When there is darkness, there is light and happiness. There will be suffering. Circulate According to the mental state of each person at that time

Everything has no meaning of materiality. There is no characteristic that will allow us to adhere to that. It is our self

บทที่ ๓๑

ขอขอบคุณ : google.com

แนะนำติชม : scribblingsandsuch.com

เรื่องนี้ถูกเขียนใน สร้างความสุข และติดป้ายกำกับ , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร